Itadakimasu!

Izu peninsula

24 photos

Na een tijd uitkijken over die heldere diepblauwe zee vanuit al die bochtige weggetjes dacht ik ineens… zin om te duiken hier! ‘T is ook heet in zo’n motorpak, dus wat verkoeling tussendoor leek me wel wat. Check. Google Maps d’r bij en er ineens plopten er allerlei duikscholen op, waarvan eentje om de hoek van waar ik was; Koganezaki. Ik kon er met de motor blijkbaar niet komen en besloot er naartoe te wandelen vanuit een padje wat stijl naar beneden liep door een prachtig bos met botanische tuinen en langs een kleine tempel met die zee op de achtergrond. In de verte zag ik ineens heel veel duikflessen aan de kant staan, volgens mij loop ik goed zo. Dat is toch vaak een raadsel, want Google Maps heeft het niet altijd goed in Japan, dat heb ik inmiddels wel gemerkt 🙂 Ok, je kan het natuurlijk altijd aan iemand vragen…

Maar als je dan een Japanner vraagt waar hetgeen is waar je naar opzoek met iets als: “… doko wa desu ka?” is er kans dat je wat je geduld moet hebben. Soms weet diegene waaraan je het vraagt het ook niet, maar “nee, weet ik niet” lijken ze hier niet te kennen. Eerst krijg je dan vaak een uitleg van alles wat je al weet, waarop je het nog een keer kan vragen. En precies op het moment dat je denkt, nou laat maar joh, is ok zo (weet nog niet hoe je dat in het Japans duidelijk kan maken helaas), zoekt de vriendelijke Japanner naar een andere Japanner. Die het dan ook vaak niet weet. Voor je’t weet sta je te kijken naar een groepje Japanners die een discussie hebben over waar het zou moeten zijn. En ineens is er dan eentje die het lijkt te weten. Meestal krijg je dan weer de uitleg van het begin. En hij brengt er ook wel even naar toe. Stap maar in. Waarop je op een plek komt waar niets is. *zucht* “Hai, so desu! Arigatou, mata ne” Oftewel .. prima, dankje en toedels maar weer (ik zoek het zelf wel weer uit). Ok, even eerlijk, zo gaat het niet altijd hoor 🙂 Japanners zijn uitermate behulpzaam en doen er alles aan om je te helpen. Echt ongekend vriendelijk ook en als ze het wel weten doen ze er alles aan om ervoor te zorgen dat je vraag beantwoord is. Maargoed, zo nu en dan heb ik zo’n ervaring als bovenstaand. Bestwel hilarisch eigenlijk, als je maar geen haast hebt. En misschien is dat dan juist het probleem: waarom zou ik haast moeten hebben?

Anyhow. De duikschool. Als Hollander wil je toch wel direct weten waar je aan toe bent. Ok, ziet er goed uit, hoe duur is dat spul? “Ikura desu ka?” Hmm… shit… best duur. Voor twee a drie duikjes met gids op een huisrif. Maargoed, ik wil toch een keer in Japan gedoken hebben en de laatste duik was toch alweer 3 jaar geleden. Misschien is zo’n huisrifje dan wel even lekker. En had ook niet zoveel zin een vergelijkend warenonderzoek te gaan doen. Ok deal. “Ashta hachiji”. Check. Morgen acht uur dus. Tof, duiken morgen!!

Er was een camping naast, dus kon het de rest van de dag lekker relaxed aan doen en m’n tentje daar mooi kwijt. Ten minste, dat dacht ik, want toen ik na wat rondrijden en wandelen op die camping aankwam was ik helemaal de enige. Prachtige camping trouwens, maar he-le-maal niemand. Gezien m’n ervaringen bij de tempel dacht ik ach… ik gooi m’n tentje hier gewoon neer. Ondertussen werd het schemerig en was m’n tent aan het uitvouwen recht voor een geel bord met rare tekens. Noujah, raar … stiekem kon ik het een beetje ontcijferen en er stond iets van: “DAT JE HIER NIET PRIVE MAG CAMPEREN!” zegmaar. Ok. Hm. Aarzeling. Nee. Ik ga dat niet doen. Stel dat ik gepakt wordt dan moet ik ook nog gaan liegen en dat wordt helemaal niets. Shit. Ok, spul weer inpakken en er was nog een camping 12km verderop. Dankje Google. Toen ik daar aankwam hetzelfde verhaal… helemaal niets. Wat een gedoe. Toen zag ik ineens een auto op het parkeerterreintje rijden, en die Japanner gevraagd of hij wist hoe dit zat met deze camping. Zie verhaal boven als je iets aan een Japanner vraagt 😉 Maar jeetje wat was die man behulpzaam. Zelf had ik allang besloten dat ik m’n tentje hier gewoon voor op ‘t strand zou neerzetten. En als ik iets in die richting tegen hem zei, begon hij te lachen en pakte zenuwachtig z’n telefoon. Japan = volgens de regels. Tentje zomaar ergens neerzetten? Hm. Nee.

Ok, wie A zegt moet ook maar B zeggen. Dus maar zien waar de man mee komt. Hij was diverse hotels aan het bellen zo bleek en eentje had ie te pakken en vroeg aan mij of ik 6000 yen acceptabel vond. Rond de 50 euro zeg maar. Ik zei, ja joh is goed, ik rijd er wel naar toe (met m’n tent/strand opzet idee in m’n achterhoofd). Maar hij zei, dit is een vriend van me en ik rijd je er wel naar toe, ik kan nu reserveren voor je. Hmm, ok. Misschien moet ik maar gewoon mee gaan in deze flow. Hij reserveerde voor me en ik reed achter hem aan. Waar ik na ongeveer 15km rechts een heel luxe hotel zag. Ow… en daar slaan we ook in? In het hotel regelde hij wat dingen voor me en gezien de houding van het personeel naar hem is dit volgens mij best een belangrijke meneer. Voor die 50 euro kreeg ik een ryokan met uitzicht op zee met eigen badkamer. Achteraf gezien een topdeal. Dit soort luxe is duur in Japan. Helemaal als iemand zenuwachtig je bedje uitvouwt, een kop groene thee inschenkt en vraagt wat ik wil eten. Toen de meneer buigend wegging en alle tussendeuren voorzichtig dichtschoof plofte m’n tentje vanuit onder m’n arm op de grond. Pfff… sta ik dan in m’n vieze motorpak. Nou… onsen doen dan maar en wat eten? De volgende ochtend wel vroeg op voor de duik, maar jeetje dat uitzicht!

Zoals gewoonlijk was ik maar net op tijd, ok niet te laat dit keer, maar ‘t scheelde erg weinig 😉 Nadat ik was aangekomen, alles geregeld was en ik eindelijk een wetsuit had gevonden wat enigszins paste (iedereen is nogal klein hier), konden we eindelijk het water in. Zodra ik wat onhandig m’n vinnen aan had gedaan en onder water ging liep m’n masker gelijk vol. Ik dacht zal wel aan mij liggen, maar na de vijfde keer was ik er wel aardig klaar mee. Daarnaast kon m’n rechteroor ook niet klaren. Gaat lekker voor zo’n eerste duikje. Ik gebaarde dit alles naar m’n gids waarop hij uiteindelijk het teken gaf om omhoog te gaan. Toen we terug aan de kant waren scheurde iemand met de auto weg en kwam terug met een gigantische bak duikmaskers. De eerste die ik paste zat gelijk goed. En toen we later na een kop thee het water in gingen was dit zoveel beter. Eindelijk. En klaren ging ook prima! ‘T was een mooie duik en op driekwart gingen we een grot in waarbij we naar boven konden. Heel tof! Maar toen ik even naar m’n camera keek voordat we weer ondergingen, zag ik dat de lens beslagen was. Dat is raar, nog nooit gezien, zal wel. Na een paar meters verder zag ik dat de camera volzat met water, maar het lampje nog wel brandde. Oepsie. En een paar minuten later brandde het lampje ook niet meer. Oepsie keer twee. Shit!

Toen we op het droge waren ‘t ding maar eens uit elkaar gehaald en gedroogd. En wat bleek, niets aan ‘t handje … de accu was gewoon leeg! Maargoed, de onderwaterbehuizing is wel lek en kan de waterdruk blijkbaar niet meer aan. Toch een meevaller hier, maar helaas maar een gedeelte van de duik kunnen vastleggen. Bij de tweede duik de camera maar even laten zitten en dat maakte de duik ook wel heel relaxed. Veel los zwemmende morenes, wat gitaarhaaien (echt… dat bestaat), koraalduivels en nog wat klein spul. Prima duiken zo bij elkaar, waarbij die grot wel het hoogtepunt was. Na de tweede duik zat ik samen met wat andere duikers in een onsen buiten. En toen begon het te regenen. Hmmm… misschien ook vanavond maar even niet gaan kamperen. Vanuit de onsen een guesthouse geboekt in Matsuzaki, een uurtje verderop. De duikgids gaf nog een tip voor een restaurant daar in de buurt: いむら, of te wel: Imura. Met grote moeite kwam ik die onsen uit, want dat was oooo zo fijn. Ik zag er uit als een opaatje met m’n verschrompelde handen. Volgens mij heb serieus wel een uur in dat ding gezeten.

Nadat ik had ingecheckt in het guesthouse, bleek ik de enige te zijn! Ik had alles voor mijzelf inclusief een megakeuken en een hele grote huiskamer. Ik zou natuurlijk kunnen koken, maar had m’n zinnen op dat Imura gezet. En daar had ik geen spijt van. Die avond kreeg ik allerlei gerechtjes voorgeschoteld en had tijdens het eten een gesprekje met andere dankbare eeters. Jeetje wat was dit goed. En nadat ik de huisgemaakte oedon op had ging de helemaal los met allerlei exotische hapjes totdat hij met gezouten verrotte forel-ingewanden kwam aanzetten. Uhm. Alles in mijn lichaam schreeuwde nee bij dit. En toen ik er angstig naar zat te kijken, zag ik de staff van de chef dat ook doen. Ik propte een heel klein stukje tussen m’n stokjes en …. GATVERDAMME! Gelijk vijf slokken bier d’r achter aan en een flinke slok sake. Dat laatste verslikte me ik ook nog bijna in. Serieus… rillingen gingen over m’n rug. En nu ik dit opschrijf gaan de rillingen nog een keer over m’n rug. Gelukkig was het ok en de chef at ‘t in eenkeer op(!) Bizar, wat was dat ranzig. Maargoed de rest van het eten was zo goed wat het contrast misschien nog wel wat sterker maakte. Na m’n laatste slok bier ging ik er vandoor en voordat ik de deur achter me dichtdeed vroeg de chef nog voor mijn ‘line’. De Japanse WhatsApp variant…

Toen ik de volgende dag wakker werd kreeg ik direct een berichtje van de chef. Hij nodigde me die avond uit om bij hem thuis te eten samen met zijn vrouw en dochter. Jeetje, dat is nog eens leuk wakker worden. Natuurlijk heb ik dat gedaan en manman … bizar goede sushi uiteraard. We reden via het Imura waar de chef al wat had klaargemaakt voor de avond. Vervolgens bij hem thuis zette hij samen met z’n vrouw een gigantische tafel op met allerlei soorten sushi. Toen we zaten proosten we op de samenkomst: ‘Kanpai!’ en voordat er gegeten wordt zegt iedereen ‘Itadakimasu’. Dit betekent geen eet smakelijk, maar komt neer op ‘ik ben dankbaar voor het eten’. Typisch Japans, wel mooi vind ik zelf. En dan smullen maar! Op een gegeven moment had ik echt genoeg, maar ik kon gewoon niet stoppen met eten 🙂 Ondertussen hielp ik hun dochtertje met haar Engels. Echt superschattig. En gezien de hoeveelheid Sōchū die er ondertussen ook doorheen gegaan was, toch maar besloten daar te blijven slapen, waarbij ik de volgende ochtend werd verrast met een overheerlijk ontbijtje. Jeetje wat een gastvrijheid en wat een topavond was dit! De chef bracht me na het ontbijt zelfs terug naar het guesthouse, waar de schoonmaakster net aankwam met haar zoontje. Echt ook weer zo ontzettend aardig en zij gaf me wat tips voor op de route naar mijn volgende bestemming. Of te wel: ik kijk wel waar ik uitkom…