Motor ophalen

Motor

3 photos

Spannende dag vandaag! Paar maanden geleden had ik vanuit Nederland bekeken hoe ik in Japan een motor kan kopen. Via, via, via, via kwam ik uiteindelijk kwam ik bij Apexmoto Inc. terecht. De enige dealer die vaker met dit bijltje heeft gehakt voor niet-Japanners. En na een tijdje contact via Facebook, mail en een telefoontje, heb ik een aanbetaling kunnen doen op een Yamaha XJR400. Een motor huren in Japan is echt heel erg duur. Kopen is natuurlijk ook niet echt goedkoop, maar als je voor langere tijd gaat reizen door Japan, ben je na een maand beter uit. Het idee is ‘m dan daarna weer te verkopen. Een week van tevoren had ik mijn motorpak per post naar de dealer gestuurd. Hopelijk was die ook aangekomen 🙂

‘s Ochtends vroeg eruit en weer richting het gigantische Tokyo Shinjuku station met de metro. En ken je die filmpjes dat de metro overvol zit in Japan? Voor het eerst dat ik dat nu ook zelf meemaak, maar dan reis ik ook nog met een 70L backpack en een kleine rugzak. Met een rood hoofd prop ik mijzelf en de tassen in overvolle metro. Iedereen keek me aan, haha. Zo raar om in je kloffie met die tassen tussen heel veel mensen strak ik pak gedrukt te staan. Maargoed, het is voor een heel goed doel. Na nog een overstap heb ik de bus op Shinjuku richting Yamanashi gepakt. De avond tevoren had ik de route uitgezocht, ticket geregeld en de kanji van m’n stop onthouden, zodat ik wist waar ik uit moest stappen: 御坂町. Ok dan 🙂

Na eerst een lang stuk door Tokyo ontvouwde zich langzamerhand een ruig groen landschap met rivieren, bossen en bergen voor me. Het werd voor mijn duidelijk dat Japan een goede keuze was en kon niet wachten om op de motor te stappen. Pling!: 御坂町. Ow, duidelijk, volgens mij moet ik eruit! Uiteindelijk bleek het inderdaad de juiste stop te zijn 😉

Vervolgens het kleine plaatsje in (Fuefuki) en liep ik langs een lange sliert schoolkinderen die allemaal enthousiast: “Hoi Sirrr, hoouw areje you?!” riepen. Zo schattig. Waarop ik in mijn brakke Japans wat probeerde te antwoorden. Haha. Na een 20 minuten lopen was ik bij Apexmoto aangekomen en ontmoette John: de Australische eigenaar van de toko die aan mij de motor had verkocht. Toen hij mij zag, haalde die direct mijn pakket op. Jeej, m’n motorpak was aangekomen!

Het kopen van een motor in Japan is geen kattenpis overigens 🙂 Heel veel papierwerk en bureaucratie. Zo had John mij pas twee dagen(!) tevoren een berichtje gestuurd met dat ik een door de ambassade gelicensieerde handtekening moest ophalen voordat ik die kant op zou komen. Maar goed dat ik de Ambassade maar even had gebeld, want ik moest hiervoor een afspraak maken en de eerstvolgende mogelijkheid was half juni. Welkom in de bureaucratie… Anyhow. Na een aantal keer doorverbonden te worden, bellen en terugbellen met wat vasthoudendheid was het ineens nu wel mogelijk. Of ik nu direct naar de ambassade kon komen. Dus ben zo snel mogelijk naar de ambassade gegaan om dat papiertje te regelen. Daar was overigens net een conferentie beëindigd waar allerlei Japanners uitliepen. Toen ze weg waren vroeg ik aan de Nederlandse organisator wat dat precies was. Hij zei dat als je een eigen bedrijf hebt en je wilt je product promoten in Japan dan biedt de Nederlands Ambassade daar gratis mogelijkheden voor aan. Hm. Dat kan ook voor mij nog eens interessant zijn!

Ok. Terug naar de motor. Papiertje bij de ambassade was dus geregeld. Vervolgens heeft de vrouw van John hebben wat dingen geregeld per telefoon, waarop we daarna naar de gemeente(?) konden. Gelijk gezeur over dat het papiertje in het Engels was natuurlijk 🙂 Maar ook daarbij, volhouden. Ik mijn Google Translate d’r bij en de boel naar Japans vertaald. Hier heb je’m. Blijkbaar was dat goed genoeg, en we kregen een pak papier waarmee we naar een andere balie konden. Daar leverde we dat weer in en kregen we weer een nieuw pak. Dat dan een aantal keer en tot slot kreeg ik een nieuw kenteken. Hopsa, geregeld!

Na een korte lunch bij Apex probeerden we de backpack op de motor te krijgen. Het paste wel, maar ideaal is anders. En toen kwam John met een aantal waterdichte extra tassen en spanbanden. Deze mocht ik van John gratis lenen! Hoe fijn!! Nadat ik mijn bagage had overgezet in die tassen en een hele hoop d’r uit had gehaald leek het prima zo. Mijn backpack en een gedeelte van mijn kleding kon ik bij de dealer achterlaten. Het was wel wat wikken en wegen; wat laat ik achter en wat niet. Motorlaarzen wel of niet mee en wat met m’n wandelschoenen? Toch vonden we een manier alle schoenen mee te krijgen, want als dat eenmaal nat is, is het toch wel fijn om een droog paar te hebben. Daarnaast is het in Hokkaido, waar ik naar toe wil gaan, een stuk kouder in de bergen.

Na heel veel passen en meten hadden we een manier gevonden alles er goed op te krijgen. En toen alles geregeld was, inclusief het extra geld wat ik nog moest overmaken voor de motor, kon ik eindelijk gaan. In het donker, door de bergen, linksrijdend, door Japan.

Mijn idee was om die dag nog naar een camping te gaan, maar ondertussen was het al 19:30 uur en dus donker. Dat zag ik al aankomen en daarvoor had ik gedurende de dag een Couchsurfing request geplaatst, waarop iemand had gereageerd: Kim. Ze bleek slechts een half uurtje verderop te wonen en na wat berichten uitwisselen leek ze heel relaxed. En dat was ze ook! Kim was zelf Amerikaans, woonde 3 jaar in Japan en gaf Engelse les aan kinderen.

Ik ben daar nog een extra dag gebleven en de volgende avond hebben we met haar collega’s karaoke gedaan. Je huurt dan een zaaltje af en iedereen gaat, na de nodige alcoholische versnaperingen, helemaal los in dat zaaltje. Inclusief een Chinees die serieus dacht dat ie kon zingen… Oh my…