Tokyo

Tokyo

29 photos

Ik had 8 dagen voor Tokyo uitgetrokken en mijn idee was het wat rustig aan te doen en in het ritme te komen vanwege de jetlag etc. Maar dat ging voor geen meter 🙂 Ik bleef maar mensen ontmoeten en ging maar door voor de eerste drie dagen en nachten. Er was zelfs een club die pas om 5:30 uur in de ochtend openging.

Maargoed, na deze dagen/nachten dacht ik even wat bij te slapen. Toch voelde ik me niet zo gebroken als zou moeten. Op een of andere manier gaf deze stad me ook bakken met energie, want jeetje wat gebeurd hier veel. Gedurende de dag heb ik gevoel alsof alles wat ik zie normaal is en het allemaal redelijk lijkt op wat ik gewend ben van grote steden. Maar als ik ‘s avonds even een rustmoment had passeert zo’n dag nog eens voorbij. En dan realiseer je je even dat je tijdens zo’n dag best wat vreemde dingen hebt gezien, zoals:

• Bizarre contrasten: Bezoeken van een rustige tempel met cultuur en dan de daarnaast gelegen Pachinko hal in: gokhallen in Japan met superveel lawaai en Japanners bakken met munten uit die automaten halen. Blijft fascinerend;
• perfectie: iemand die kleine plekjes op een zwart hek aan het bijwerken is met een benzinestift, waarop zijn baas letterlijk over zijn schouder meekijkt en wijst waar die aan moet stippen.
• nederigheid: een bediende bij een restaurant die bij het uitlaten van zijn gasten drie keer “arigatou goizamasu!!” zegt en heel diep en lang gebuigd blijft staan totdat de gasten de hoek om zijn;
• de rituelen bij de tempels en het bijgeloof van de Japanners;
• Shibuya crossing;
• Japanners die op straat gaan liggen of omvallen omdat ze zo dronken zijn;
• iemand die uit het niets op straat ging breakdancen;
• een stelletje wat ruzie maakt over welk lovehotel ze in zouden moeten gaan;
• Akihabara met arcadehallen en vage hentai straatjes;
• Vrouwen gekleed als schoolmeisjes van 16;
• Japanners met een vetkuif die op Elvis Presley dansen;
• karaoke waarbij iedereen he-le-maal losgaat;
• ichiran ramen solo-dining: super-efficient en systematisch restaurant voor als je alleen wilt eten. Erg lekker en echt een beleving, moet ik zeggen;
• en ga maar door, zoveel!

Indrukje van bekende Shibuya crossing in Tokyo. Overigens heb ik dit korte filmpje gemaakt op de 25e verdieping van een 5-sterren hotel en heb alle ‘members and guests only’ even borden genegeerd 🙂 Uiteindelijk zag iemand me en werd ik “vriendelijk” verzocht weg te gaan, haha (dat hoor je aan het einde):

In het hostel waar ik verbleef had ik wat andere reizigers ontmoet. Een setje uit de UK, wat Amerikanen, Australiër, twee uit Canada, en een Duitser. Klinkt als het begin van een slechte mop 😉 Maargoed, zo nu en dan trok ik wat met hun op en tussendoor ging ik lekker m’n eigen weg.

Overigens toen we ergens een snelle hap gingen halen werd mij nog even duidelijk hoeveel Japanners het op prijs stellen als je de taal een beetje kent. Ik was als laatste in de rij en er iedereen moest ongeveer 15 minuten wachten op hun karaage; gefrituurde inktvisballetjes. Terwijl toen ik aan de beurt was en mijn bestelling in het Japanse deed kreeg ik m’n eten direct met een buiging van de vrouw achter de balie en van de kok. Hoe bizar, haha. Het is niet alleen de taal wat belangrijk is, maar ook je lichaamshouding zodat je duidelijk laat zien wat je intentie is. Respect en weinig ruimte innemen is key hierbij. Zo zie je het contrast bij andere reizigers wel vaker, die soms best luid kunnen zijn en de kleine signalen van b.v. zo’n vrouw achter die balie niet opmerken. Geen oordeel hier, maar gewoon mooi om te observeren.

Het fijne aan alleen reizen vind ik, is dat je direct kan beslissen je eigen pad te volgen. Zo kwam ik via Couchsurfing in contact met Thomas. Een supervriendelijke Spanjaard die al 10 jaar in Tokyo woont. We hadden afgesproken op Shinjuku station, het grootste treinstation in Tokyo. Dus het was even wat gezoek om elkaar te vinden.

Ook weer fantastische Sushi gehad. Jeetje, dat eten hier… om te huilen zo goed! Verder gaf Thomas me veel waardevolle tips over waar in Yamanashi, vanuit waar ik starten met de motor, ik naar toe zou kunnen gaan. We hadden een direct een goeie klik en daardoor hebben we wat meer dagen samen gespendeerd waarin hij me veel verteld heeft over Japan, Anime, de cultuur en veel van Shinjuku heeft laten zien. Met tussendoor eten op fantastische plekken en het bezoeken van piepkleine barretjes waar geen enkele toerist te vinden is. Behalve wij dan 😉

Tot slot nog een dagje door Tokyo gefietst met iemand uit Canada. We hebben gegeten bij Sushi Tomi. Een chef die in een rap tempo overheerlijke bakken sushi met verse vis van de markt klaarmaakt. Een tip die hij ooit had gekregen en dit was de allerbeste sushi die ik ooit heb gehad. Je betaalde slechts 800 yen voor een volle bak, samen met mizu soep en groene thee (rond de 6,5 euro). We waren precies op tijd, want toen we net binnen zaten begon er buiten een lange rij te ontstaan met allemaal Japanners in pak die uit hun werk voor lunch kwamen. Zo nu en dan hoorde ik een verbaasde “Gajin?!” vallen uit de rij, wat buitenland betekent. Ze waren het hier duidelijk niet gewend dat hier buitenlanders kwamen, maar dit werd toch zeker gewaardeerd.

Indrukje van Sushi Tomi:

Ondertussen kwam het moment om het binnenland in te gaan en mijn motor op te halen steeds dichterbij. De avond voor vertrek nog een keer met Thomas afgesproken en natuurlijk weer heel goed gegeten d.m.v. een Koreaanse BBQ. En de volgende dag naar de motor!